Opeens was ze daar. Mijn kindje 2.0.

Nogal impulsief besloot ik dat ze er moest komen. Toevallig was daar een tweep die al mijn vragen kon en wilde beantwoorden. Maar hij kon meer dan vragen beantwoorden. Hij kon dingen voor mij regelen. Mijn lang gedroomde droom waarmaken. Binnen een paar uurtjes. Alsof het niets is.

Hoewel het de bedoeling was dat ik jullie, mijn lezers, zou trakteren. Het liep iets anders. Door de behulpzame tweep besloot ik mijzelf te trakteren. Hoewel dat nog wat dilemma’s met zich mee bracht. Maar na een hoop getwijfel hakte ik de knoop door ent trakteerde mijzelf op mijn kindje 2.0.

De donkere zolderkamer is er nog steeds, het felle licht van de laptop helaas ook, het kleine meisje met grote ambities is ook praktisch onveranderd, het twitteraccount bestaat nog steeds ondanks dat ik een half jaar tweette onder de naam Marike14 voordat ik over ging naar Marikee en Marikee’s weblog viert nu dus haar tweede verjaardag.

Vorige week las ik op twitter dat de weblogs van Laura en Sanne binnenkort één jaar bestaan en toen bedacht ik mij dat ik mijn weblog ooit ook in maart aanmaakte. De exacte datum kon ik niet terugvinden en dus zocht ik terug in mijn berichten en ontdekte dat mijn weblog niet één, maar dit jaar twee jaar bestaat. Verdomd.

Stel dat ik niet op twitter was geweest op dat moment. Waarschijnlijk was er dan volledig aan mij voorbij gegaan dat mijn weblog dus twee jaar bestaat. Tenslotte ging het vorig jaar ook volledig aan mij voorbij dat mijn weblog één jaar bestond. Maar stel dat ik er niet was achter gekomen. Dan was deze blog er nooit geweest. En had ik waarschijnlijk nooit de drang gehad om iets speciaals te gaan doen. Maar nu wist ik het wel.

En dus wilde ik iets doen. Iets nieuws. Iets leuks. Iets geks. En laten we vast stellen dat ik nogal impulsief kan zijn. Mocht je mijn twitter in de gaten hebben gehouden, dan weet je misschien waar ik het over heb. Misschien hield je mijn twitter niet in de gaten en heb je geen idee. In dat geval zul je nog even moeten wachten.

Na bevestiging onthul ik graag het nieuws. Voor nu zul je nog even moeten wachten. Maar feliciteer mij vooral. Stuur vooral cadeau’s. En wees vooral nieuwsgierig. Heel erg nieuwsgierig.

Google Reader
Een Google Reader-account maak je simpel aan als je naar reader.google.nl gaat. Links bovenin staat ‘een abonnement toevoegen’, hier vul je het webadres in van het weblog dat jij wilt volgen. Je kan zoveel weblogs toevoegen als jij wilt. Deze weblogs verschijnen linksonder in beeld, ongelezen weblogs zijn dikgedrukt en het aantal ongelezen berichten staat erachter. Wanneer je op een weblog klikt kan je de blogs lezen, wil je naar de site direct omdat bijvoorbeeld niet de gehele tekst verschijnt, dan klik je op de titel en kom je op de weblog zelf terecht. Onderaan een blog staat een sterretje waarmee je een blog kunt favorieten, favoriete blogs verzamelen zich in een map zodat je deze later gemakkelijk kan terugvinden. Je Google Reader-account kan je ook bijhouden wanneer je een iPhone hebt. Daarvoor maak ik gebruik van de app MobileRSS, maar er zijn veel meer apps waarmee dat kan. Weblogs die ik graag direct wil lezen, zoals weblogs van kranten, lees ik via Google Reader omdat ik die kan lezen op mijn iPhone, maar sinds kort kan een Bloglovin’-account ook bijhouden via de iPhone.

Bloglovin’
Over Bloglovin’ schreef ik al eerder, echter schreef ik toen alleen over de app. En de app is een verlengde van de website. In feite werkt het hetzelfde als met Google Reader; je maakt een account aan en voegt weblogs toe, dit keer met de knop ‘add blog‘. Nadeel van Bloglovin’ vind ik dat je maar een klein deel ziet van een weblog, om de hele blog te kunnen lezen moet je naar de site zelf gaan. In feite werkt Bloglovin’ hetzelfde als met Google Reader, het enige dat anders is aan Bloglovin’ is dat je gemakkelijk andere weblogs kan vinden. Wanneer je naar de homepagina gaat vind je een overzicht van veel gevolgde blogs in bepaalde categorieën. Leuk om nieuwe blogs te ontdekken die je nog niet kent, maar die wel binnen jouw interesses passen.

Uiteraard kan je weblogs ook via andere manieren volgen, bijvoorbeeld via e-mail. Bij sommige weblogs kan je je inschrijven, zodat je elke nieuwe weblog ontvangt in je e-mail inbox. Maar Google Reader en Bloglovin’ gebruik ik het meest.

Dat Monica het trio nu tweeënhalve week geleden verlaten heeft, is niet meer geloofwaardig. Tenslotte circuleert er een filmpje rond van 2009 waarin exact dezelfde, flink gerepeteerde, zin wordt gesproken. En waarom zou er uberhaupt uitgelegd moeten worden dat Monica hen verlaten heeft, als er zojuist in een filmpje met een grappige imitatie van Ivo Niehe is duidelijk geworden dat het Monica Da Silva Trio zojuist is verandert in een Zonder Monica Da Silva Trio. Insert groot vraagteken.

De een-na-laatste show voor de premiere is het ook niet echt bevorderlijk voor je reputatie als de helft blijkt mis te gaan, een van de artiesten plots weg loopt en na ongeveer 15 minuten doodleuk weer het podium op wandelt of zowel beide artiesten gewoon hun tekst vergeten tijdens liedjes. En ja, het weg lopen had een ‘reden’, maar de vraag is of de zaal daarmee genoegen neemt. En een tekst vergeten valt wellicht alleen maar op als je al urenlang de filmpjes op Youtube hebt bestudeerd dat je nu alle teksten kan meezingen en dus waarschijnlijk beter de zangpartijen had kunnen overnemen. Leuk is anders.

Maar ach, het Monica Da Silva Trio doet wel waar ze voor staan. Origineel zijn en het publiek verrassen. Er wordt een show gecreëerd waar de afstand tussen de artiest en het publiek klein is en dat is prettig. Bij het Monica Da Silva Trio is de kans groot dat je voor gek wordt gezet, maar omdat het twee leuke gasten zijn vergeef je ze het ook wel weer. Behalve misschien als de grap in kwestie zorgt voor relatieproblemen. Anja? Stefan? Zijn jullie nog bij elkaar?

En hoewel herhaling de show droeg, alle liedjes van het Amsterdam Comedy Festival kwamen opnieuw voorbij, was dat ook hetgeen wat de show wel sierde. Even vloog de gedachte door het hoofd dat het meest bekende nummer van het Monica Da Silva Trio over een welbekende nieuwslezer niet langs zou komen, maar als deze dan toch gespeeld wordt verschijnt er een grote glimlach.

Waren de verwachtingen te hoog na het Amsterdam Comedy Festival? Ja, maar Arjen Lubach en Tim Kamps kunnen meer. Veel meer. En de nieuwsgierigheid naar een show waarin niet alles mis gaat en de artiesten niet hun tekst vergeten is groot, want grote kans dat de show dan totaal anders wordt ervaren. Het Monica Da Silva Trio heeft nog een lange weg te gaan, maar grote kans dat er de zijlijn steeds drukker wordt door nieuwsgierige aagjes die hopen op meer verrassende originaliteit.

Meer weten van het Monica Da Silva Trio? Check. Meer weten van het Monica Da Silva Trio? Check. Meer weten van het Monica Da Silva Trio? Check.

Ach, eindresultaat: een ruime 6.

Marcy Taggart, vijftig jaar oud en na 25 jaar huwelijk verwikkeld in een echtscheiding met haar man. Hoewel er vele redenen zijn voor hun scheiding, heeft vooral de verdwijning en daarna de doodverklaring van haar dochter Devon de meeste invloed gehad. Ondanks een afscheidsbrief en het feit dat haar dochter depressief was, gelooft Marcy niet dat haar dochter zich heeft verdronken.

Tijdens een reis door Ierland, wat door de scheiding een andere reis werd dan de bedoelde tweede huwelijksreis met haar man, ziet Marcy haar verloren dochter lopen. Hoewel Marcy dacht haar eerder te hebben gezien, weet zij het nu echt zeker. Devon had het al vaker over vertrekken naar Ierland, het land van haar vader. Marcy doet ontzettend haar best om haar dochter te vinden, maar keer op keer loopt zij haar mis.

Ondertussen hebben twee nieuwe mannen een plekje in haar leven gevonden die allebei hun hulp aanbieden bij het zoeken naar haar dochter. Intuïtie blijkt een van de weinige dingen waar Marcy nog op kan vertrouwen als het gaat om deze twee mannen. Ze voelt aan dat beide mannen haar niet tegelijk kunnen helpen.

Marcy’s intuïtie blijkt haar enige vriend, de enige op wie zij blind kan vertrouwen. En uiteindelijk draait het niet er niet zozeer om of zij haar dochter vindt, maar meer over of Marcy zichzelf terug vindt.

Blind vertrouwen is geen thriller waarbij je soms niet verder durft te lezen, maar wel een die je continu op het verkeerde been zet. Als lezer vertrouw je iedereen in Marcy’s omgeving, maar aan het einde blijkt dat niet altijd terecht.

Joy Fielding schreef al eerder thrillers en het is duidelijk dat zij weet hoe ze personages laat leven, hoe ze spanning moet opbouwen en hoe een climax op de juiste manier uit te werken. Terecht volgt een zucht van verlichting aan het einde van het boek.

Nieuwsgierig geworden? Op Libelle kan je het eerste hoofdstuk lezen én een exemplaar van het boek winnen!

Nina belichaamt een perfectioniste, een depressieve vrouw, een onzeker meisje, een ballerina onder druk, een vrouw met een stressvol leven, een ambitieus meisje, een vrouw die is misbruikt en van al deze vrouwen uit zij hun diepste angsten.

En toch zorgde deze film bij veel mensen voor een hoop vraagtekens. Maar als je bovenstaande gegevens bij elkaar op telt plus wat inlevingsvermogen, hoeven er geen vragen te zijn. Het verhaal klopt zoals het loopt. En in zekere zin is het verhaal mooi. Of eigenlijk is het verhaal gewoon prachtig. Nina weet eindelijk haar doel te bereiken en eindigt op het hoogtepunt, zoals veel meer mensen zouden moeten doen. Wellicht niet zo letterlijk als Nina het doet, maar in zekere zin komt iedereen in zijn leven op een punt (ofwel carrièregericht ofwel met zijn of haar hobby of in iemands relatie) waarbij hij of zij zich afvraagt of er nog meer in zit, nog meer kracht om nog grotere dingen te kunnen doen dan hiervoor. In Nina’s geval was dit haar hoogtepunt. Het ultieme geluksmoment: een prachtige en perfecte witte én zwarte zwaan.

Deze film is herkenbaar voor alle vrouwen met genoemde problemen en eenieder die daarbuiten valt of zich niet kan identificeren met of inleven in op zijn minst drie van de genoemde gevoelens zal waarschijnlijk de dagen na de film rondgelopen hebben met vragen. Of wellicht moeten deze mensen gewezen worden op de feiten. Nina is een ballerina, een beroep met veel stress en een enorm hoge werkdruk. Ballerina’s zijn erg prestatiegericht, wellicht nog meer dan andere mensen. Alleen dit gegeven plus eigen ervaringen als ballerina, geven al genoeg redenen voor het gedrag van Nina en de waanideeën  die zij ontwikkelt. Het enige verschil met het echte leven is dat de kijker nu daadwerkelijk deze waanideeën kan aanschouwen.

Iedereen denkt wel eens aan een doemscenario en wanneer iemand een stressvol leven lijdt, bestaat het denken vaak alleen maar uit doemscenario’s. Iets wat ook kenmerkend is voor onzekere en depressieve mensen. Van deze doemscenario’s zijn vaak geen beelden te vormen, enkel wat zich in het hoofd afspeelt en dat is niet in woorden uit te leggen, laat staan dat daar beelden van gevormd kunnen worden. Doemscenario’s zijn kenmerkend door vaak toevalligheden die in het echte leven nooit in deze combinatie zullen voorkomen. Nina’s denken wordt ongelofelijk beinvloed door doemscenario’s. Haar angst is dat de rol van de witte en de zwarte zwaan aan haar voorbij zal gaan, zelfs nadat zij deze rol heeft bemachtigd. Een perfectioniste die iets niet kan waarmaken, een groter doemscenario bestaat er bijna niet.

Wanneer je een beeld kan vormen van hoe Nina denkt, is het inlevingsvermogen die nodig is om deze film te begrijpen al halverwege. Daarnaast zijn er aanwijzingen die ons vertellen dat er meerdere dingen aan de hand zijn, behalve het stressvolle leven als een ballerina. Nina’s moeder heeft een ongezonde rol in Nina’s leven, wat er precies aan de hand is komt de kijker niet te weten, maar duidelijk is wel dat haar moeder grotendeels de keuzes van Nina bepaalt op een vreemde manier. Op internet zijn diverse blogs te vinden van vrouwen die misbruikt zijn door hun moeder en zij herkennen het gedrag van Nina en haar moeder. Of Nina’s moeder daadwerkelijk haar dochter misbruikt komen we niet te weten, maar Nina’s moeder zorgt er wel voor dat Nina’s leven beperkt blijft tot het ballet.

Welke gevoelens er allemaal in het spel zijn, of hoe de relaties precies liggen doet niets af aan het feit dat het verhaal van deze film klopt. Het einde is prachtig en een waar eerbetoon aan Nina’s leven. Natalie Portman heeft van Nina een eigen persoon gemaakt waarvan het lijkt alsof je naast haar zit, alsof je Nina kent. De oscar voor beste actrice is dan ook heel terecht.

Omdat de film enorm realistisch over komt, is het verstandig om deze film te bekijken als je erna de tijd hebt om de film even te laten bezinken.

De afbeeldingen komen van We Heart It

De eerste letter gelezen en nog geen uur later is het boek uit. Niet alleen omdat het boekje slechts 95 bladzijdes telt, maar vooral omdat je wilt blijven lezen. Jan Boom weet precies wat hij moet zeggen om de aandacht van de lezer vast te houden net zo lang totdat het boek uit is.

Waar het boek over gaat? Dat is niet goed onder woorden te brengen en daar is meer voor nodig dan 95 pagina’s. Want na het lezen houdt het verhaal niet op, dan begint het pas. God is iets vergeten geeft stof tot nadenken en zou gemakkelijk een zelfreflectieboek kunnen zijn in plaats van een roman.

Hoe de twee belangrijkste hoofdpersonen heten? Geen idee, pas nadat het boek uit was en er een stukje mond-tot-mond-reclame plaatsvond, kwam het besef dat de namen van de hoofdpersonen helemaal niet genoemd worden. Storend? Totaal niet, dat blijkt wel uit het feit dat het besef pas komt nadat het boekje uit is.

God is iets vergeten gaat over een thema dat ons allemaal aangaat. Iedereen komt op een punt in zijn of haar relatie waarbij besproken wordt of kinderen gewenst zijn of niet. Dit gesprek betekent soms het einde van een relatie. In God is iets vergeten komt het gesprek niet, maar blijkt wel degelijk dat deze kwestie de relatie gaat leven. En uiteindelijk tot een climax komt.

Jan Boom schrijft prettig, heel prettig. Hoewel hij vergeleken wordt met Kluun, heeft hij wel echt een eigen stijl met woorden die iedereen kent, maar toch anders klinken of in een andere context terecht komen wanneer Jan Boom deze woorden opschrijft. God is iets vergeten leest gemakkelijk en snel, maar heeft toch de allure van een echt literair boek.

Deze recensie schreef ik voor Libelle.nl, mocht je meer interesse hebben in het boek? Op Libelle.nl maak je kans op een exemplaar!

Het enige nadeel aan ‘Bloglovin’ was dat deze website geen app voor de iPhone kende. Wanneer je een druk leven leidt is een app om blogs te lezen ideaal. Op een dag blijft er vaak weinig tijd over om met je laptop op schoot weblogs te lezen, maar vaak is daar wel tijd voor als je onderweg bent of pauze hebt. Op zulke momenten zijn de diverse apps waarmee je weblogs kan lezen erg handig. Maar ‘Bloglovin‘ liep dus nog een beetje achter. Vooral beauty- en fashionliefhebbers lezen weblogs via deze site en deze werden dus een beetje teleurgesteld.

Gelukkig bleek afgelopen week dat ‘Bloglovin’ eindelijk een app heeft ontwikkeld. De app heeft het welbekende iPhone-design en opent met een overzicht van de weblogs die nog ongelezen posts hebben. Wanneer je het sterretje aanklikt links van de weblognaam komt de weblog bovenaan het overzicht te staan. Daarnaast kent de app de Popular-button die je per categorie kan bekijken, de Top Blogs van All Time of Up and Coming Top Blogs en jouw account-instellingen. Bij de account-instellingen kan je je gemakkelijk uitschrijven voor een weblog. Een weblog toevoegen aan jouw account kan ook, maar daarvoor moet je wel een beetje Zweeds kunnen. Bij het overzicht van de weblogs die jij volgt staat namelijk een +teken, wanneer je deze aan klikt verschijnt er een Zweedse titel. Gelukkig staat er ook in het Engels ‘Add blog’, dus duidelijk is het wel. Waarschijnlijk zal met een update deze Zweedse woorden eruit gehaald worden. Voor nu moet je er maar aan wennen.

Het klinkt allemaal veelbelovend, maar er zitten wel degelijk twee nadelen aan deze app. Het voordeel van de website is dat blogs verschijnen in volgorde van posten en niet op volgorde van naam. Het voordeel daarvan is dat je gewoon naar beneden scrollt tot waar je was gebleven met lezen, om vervolgens steeds verder naar boven te scrollen terwijl je blogs leest. In de app verschijnen de weblogs in alfabetische volgorde van de weblognaam en dus lees je weblogs niet meer in chronologische volgorde.

Het tweede nadeel is dat de app niet synchroniseerd met de website. Weblogs die ik gelezen heb op de app tellen niet mee online en dus lees je eigenlijk nog dubbel als je zowel via je iPhone als via de website leest. Wellicht kan je dit wel instellen, maar ik heb helaas nog niet gevonden waar.

Wanneer je een ‘Bloglovin’-account hebt is deze app wel een aanrader, helemaal als je juist onderweg of in je pauze weblogs wilt lezen. Heb je nog geen ‘Bloglovin’-account? Deze kan aangemaakt in de app zelf. De app ‘Bloglovin’ is gratis verkrijgbaar in de App Store.

Liefde. Soms is het alles wat je nodig hebt om te overleven. En dat doet me denken aan een of andere make-upreclame: Sometimes it’s all you need to wear.

Opvallend detail, er staat nu wel ‘wear’, maar die geliefde aaifoon leek het leuk om daar ‘wrat’ van te maken.

Maar liefde dus.